Birdy's Way of Life

Hoe ik borstkanker ga overleven... Woensdag 19 april 2023  17.00 uur De MRI is gedaan; we zaten vanmorgenbij de chirurg aan het bureau. De grootte van de tumor is bekend. Het is groot. De oksels zijn zo goed als schoon.  Het volgende op de planning is een Petscan. Opnieuw een scan,  maar deze kan zien of het ook elders in het lichaam aanwezig is. Deze wordt ingepland voor maandag 8 mei aanstaande.  De chirurg heeft overleg gepleegd met de oncoloog en belt ons terug. We gaan eerst met de chemo beginnen. De operatie komt daarna.  Hou je taai dan doe ik het ook! Groetjes, Annette #borstkanker #behandeling #vervolg #dailyblog 

Hoe ik mijn borstkanker ga overleven...met leuke enkellaarsjes. Ja, het is vrijdag 28 april 2023. De tijd: 11.05 uur. We zijn op de 1e etage. Ping! ja..dat is ons nummer op de display.  De aardige chirurg staat ons al op te wachten. Met haar leuke enkellaarsjes.  Ok....moment supreme. Hou je vast. De tumor is 7-8 cm aan lengte. Dus het wordt een borstamputatie. Kadoef. Ok. En hoelang duurt zo een operatie? Wel 2,5 uur.  Dat is geen goed nieuws  maar in borst 1 is geen tumor aangetroffen. De vraag of het nog elders in mijn lichaam zit, kan niet worden beantwoord. Daarom moet een petscan volgen. Dit type laat zich slecht zien  hoor ik. We maken daarvoor een afpraak voor 8 mei 2023.  De arts belt mij vanmiddag nog terug, na overleg met de oncoloog. Nu eerst naar de huisarts, die mij heeft doorverwezen.  Groetjes, Annette Ps: Hou je taai & denk aan mij! #borstkanker #onderzoek #liefde #traject #ziekenhuis #slechtnieuws #patient #tumor 

  Het is de ochtend van de uitslag nadat de MRI plaatsvond. Bibbers & shakes  Onder de douche komen er vaak liedjes in mijn hoofd. Deze keer een film, die van ICE AGE. het drietal zit dan op een ijsschots op ruwe zee.  Sid vindt het heel spannend, hij is nogal dramatisch aangelegd en roept: " we gaan eraan !".  Ze zijn er klaar voor om met ijsschots en al te verdrinken.  Als net op tijd de redding is gekomen, zegt hij: " we zijn gered". Momenteel weet ik geen van twee. Wat zal de uitslag geven?  Probeer aan iets leuks te denken, Tedje. Ja, iets leuks; een mooi strand, met blauwe zee. Zon, zee en..fout. weg is mijn concentratie! Het is spannend, duim je mee? Groetjes, Annette #borstkanker #uitslag #liefde #eng 

  Mogelijk was het gisteren een zeer indrukwekkende dag voor mijn brein. De moeheid sloeg al snel toe. Als een vatendoekje zat ik na het avondeten in mijn superfijne roze fauteuil. Ging het lichtje even uit? Ik weet het niet. Maar ik vertrok naar boven, om eventjes te gaan liggen. Zelfs met mijn ereader in de hand gingen mijn luikjes dicht. Om rond 22.00 uur weer open te gaan. Woef lag naast mij. De beschermer van het eerste uur.  Mogelijk had die MRI wel indruk op mij gemaakt. Ik droomde vreemde dingen met veel duister, beklemmend ook wel. Net als die tunnelbuis van de MRI. Daar moest ik helemaal in. Daarbij nog die sterke rare geluiden. Daardoor raakte mijn droomwereld uit balans. Woef ging steeds strakker tegen mijn benen aanliggen. Alsof hij het voelde. Tenslotte kreeg hij ook nog een nachtmerrie. Arm ding. Fijn dat het daglicht weer aan ging om tijdig uit bed te springen.  Groetjes, Annette  #slaap #borstkanker #liefde 

  Ja, vandaag was de MRI. Met een klein beetje de bibbers na het uitdoen van de wekker, kroop ik uit bed  ~today = the day~.  Vandaag maken ze een dieper onderzoek naar de grootte en eventueel uitzaaiingen.  Vandaag hadden we kamer 32. Zou het mij geluk brengen. Ik ga het zien. Gekleed in een ziekenhuishemd ga ik mee met de ziekenhuis-mevrouw. Ze geeft netjes uitleg. Eerst brengt ze het infuus aan. ( Jakkie 😪). We lopen naar de mri. Via een zweefduik zal ik op mijn buik belanden.  Legt ze uit. De koptelefoon gaat op en zo ga ik de MRI' tunnel in.  Ik zeg je eerlijk mijn hobby zal het niet worden. Met luid gebrom gaat het apparaat zijn ding doen. Gaat het niet meer, dan knijp ik in de alarmknop. Zo simpel is het, zegt de ziekenhuis-mevrouw. Met mijn ogen dicht ga ik mee met de cadans van de herrie. Er komen geluiden bij. Een kakofonie aan herrie-vogels zal ik maar zeggen. Nieuwe soorten. Ik luister geduldig tot het weer helemaal stil wordt. Het is klaar....

  Lisa Jewell was auteur van feelgoodboeken. Bij haar tiende boek veranderde dit langzaam en sluimerde de spanning in haar verhalen. Na twintig jaar schrijft ze thrillers, waar je heerlijk van kan genieten. Wat een verandering! Hoe kan het tij veranderen? Ook hier zijn dingen veranderd de afgelopen twintig jaar. Werken bij een bank; goede tijden. Bankencrisis; minder goede tijden. Nieuwe richting op, Studeren en diploma's behalen.  Om in boekenland terecht te komen. In het boekenvak. Wauw, te gek en superleuk.  Achter gesloten deuren Het genre van Lisa Jewell -Domestic crime- is eerder uitgevonden door B.A. Paris. Zij schreef een spannend verhaal over een leuk stel waarbij, zodra de visite weg was en het feest voorbij, de sfeer totaal veranderde. Niemand wist wat er zich achter die gesloten deuren afspeelde. Niemand weet dus wie er iets heeft of niet. Ern ziekte, narigheid of erger. Het blijkt dat 1 op zeven borstkanker krijgt. Dat is nogal een getal.  Vreselijk heft...

Naast mijn hobby's zoals boeken lezen, recenseren en proeflezen heb ik meer zaken die een grote smile op mijn gezicht toveren. Naar buiten de natuur in, is daar een van. Luisteren naar de specht of het roodborstje kan mij al heel blij maken. Of een natuurserie met wilde dieren, die elkaar al dan niet te lijf gaan. Te lijf gaan.  Gaat die borstkanker nu mij te lijf, of ik hem? Momenteel heb ik nog geen antwoorden en ga hier ook niet bij nadenken. "Maar je moet het een plekje geven toch"? Jawel, dat zeker. Het moet zeker even landen dat er iets in je lichaam zit en mogelijk groeit, terwijl het er niet hoort. Een indringer, een ongenode gast heeft zich in mij gevestigd. Een "wild dier" dat ik niet heb uitgenodigd. Zeker niet in mijn eigen natuurserie. Dus het moet weg en snel! Lieve groetjes & duim voor mij Annette Overvoorde 🌹  #borstkanker #onderzoek #liefde 

Hoe ik borstkanker ga overleven... Zo zat ik vrijdag 14 april bij de huisarts, voor de controle. Ze had geen goed nieuws. Ik moest er rekening mee houden, dat dit borstkanker was. Ze zou mij snel doorsturen naar het ziekenhuis. Voor maandag 17 april werd er een afspraak gemaakt om 15.45 uur. We vertrokken om 13.00 uur vanaf mijn werk. Zo jammer ook, dat dit onder werktijd moet gebeuren. Afijn.  Een ziekenhuis lijkt tegenwoordig op een fabriek. Eerst kom je in een drukke hal terecht. Ook hier een kakafonie aan geluiden en vooral veel mensen. Een aardige vrijwilligster, mogelijk al 65+, hielp mij met de aanmaak van de patientenpas. Ook bij deze pasfoto zou een balkje - most wanted-, zeker niet ontbreken.  Aanmelden bij afdeling -F-. Daar aangekomen opnieuw drukte. Als al die mensen bij radiologie geholpen moesten worden,  dan hadden zij allen iets onder de leden. Hoe dan? Kamertje 15 ging open. " U mag u uitkleden tot uw middel, mevrouw". Een klop op de deur gaf aan, dat zi...

Hoe ik borstkanker ga overleven... Niemand kon vermoeden dat ik iets ergs zou krijgen. Ik zeker niet, toen ik in november 2022 bij de uitvaart was van een lieve kennis van mij. Zij was zo stoer zo lief en vooral positief. Hoe kon iemand van zo dichtbij, met zoveel power,  het niet redden? Het maakte zoveel indruk en maakt dat je weer met beide benen op de vloer terecht komt. Nu leven we hier gelukkig met de dag. " I bless the day", en maak er iets moois van.  Gelukkig schijnt het zonnetje steeds vaker, dat geeft energie en een glimlach op je gezicht. In maart zaten we nog heerlijk in een vakantiehuisje op de Veluwe;  een midweek relaxen en leuke en vooral andere dingen doen. Dat geeft weer inspiratie. De bomen, bossen en fijne natuur is gewoon geweldig.  Ik zag na het douchen al wel dat het met de boobs niet pluis was. De ene wilde niet langer wat de ander deed. Vreemd, vreemd. "Hmm, Tedje, jij moet wel even de huisarts bellen he?" . Jaja, maar eerst mijn midweekje ...