Het was weer stil aan de overkant ; chemo-mus zat weer op de SEH!

Hoe ik de borstkanker ga overleven...

Mogelijk was het een virus, maar ik voelde mij hondsberoerd.

Zondagnacht was naar. Badend in het zweet en mijn lichaam leek wel een kokend ei. Toch maar even checken. De thermometer gaf 38,07 aan.  Dit bleef zo tot de namiddag, toen ging hij weer omhoog. Tja, dus toch maar even ruggenspraak houden met het ziekenhuis. Mijn oncoloog had dienst, en wilde toch dat ik langs kwam op de SEH. Dus daar gingen wij. Ik liep te zweven & te zweten. Maar goed. 😪. Bij de receptie kreeg ik een papieren armbandje, met mijn gegevens er op. Zo kon ik niet verdwalen daar. 🤣.

Niet lang daarna mocht ik mee met een aardige jonge dame. Zij stelde allerlei vragen, deed een infuus inprikken. Koorts opmeten, die was inmiddels 39,67. Ze nam bloed af, checkte mijn hartslag, bloeddruk, ed. Al die vragen en ziekenhuisluchtjes...ik werd draaierig. "Gaat het?". -nee.  Ik mocht gaan liggen, maar dat ging niet goed,  het werd erger en ik moest overgeven. Hoe genant is dat.  Ze ging gelijk vocht inbrengen en later ook paracetamol. Ik werd overgebracht naar een andere kamer, kreeg elke 30 minuten een bloeddrukcheck en verder was het wachten. Een internist in opleiding kwam langs voor de diagnose. Een andere mevrouw kwam met een rolstoel, aan voor de longfoto's. En bracht mij ook weer terug naar diezelfde kamer. Marc kreeg koffie voor ons beiden en het was weer wachten. Omdat ik niet meer aangekoppeld zat, ging het bloeddruk apparaat weer aan. Daar ging het .. als een ballon.  Het apparaat gaf een groot vraagteken, want er "hing" nu geen arm meer aan.  Grappig weer. De koffie was niet echt smakelijk, maar zorgde wel voor een goed gevoel.  De internist kwam terug en meldde ons dat er geen bacterie aanwezig was. Dus een virus en dat betekende -uitzieken-.  Bijna gingen wij huiswaarts, maar de infuus moest er nog uit.  Dat moest gedaan worden door de verpleegkundige. Opnieuw wachten en uitkijken waar die was gebleven. 

Na 2,5 uur op de SEH ademde ik weer de frisse buitenlucht in mijn longen en konden we weer met de terugreis beginnen. 🚘.

Groetjes Annette 

De chemo-mus 🐦