De innerlijke struggle voor de chemo-mus

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Een innerlijke mussen-struggle

Afgelopen woensdag haalde ik mijn nieuwe medicijnen op van de apotheek. Nou ja, manlief deed dat. Ik bleef bij waffie in de auto. Het was een druk  maar leuke dag. Omdat dit weer een nieuwe routing is, vind ik het reuze spannend. Wat kan die (anti-) hormoontherapie allemaal niet veroorzaken? Qua bijwerkingen? 🤔 ja, dat is heel wat.  Wat merk ik tot nu toe? Momenteel kijk ik met zoonlief de serie Game of Thrones. Verschillende delen van die wereld vechten tegen elkaar. Soms samen tegen een grotere vijand. Het geeft onrust en chaos. De ene keer wint de ene club, de andere keer worden ze verslagen. Zo is het nu met mij. Die chemo vecht en slaat even 'iedereen' plat. Niet te lang, zodat ze allen daarna weer kunnen opstaan. Alleen de badguys blijven liggen. Tenminste, dat is te hopen.  Helaas bij mijn soort rakkers, doet chemo niet veel.  Chemo zou ze een kopje kleiner kunnen maken op de plaats delict, maar een grote kans dat mw Lobulair zich ergens verschanst. En mr Chemo moet onverlaat naar de uitgang. Eerst het land flink opschudden en in schrik achterlatend. ~ Nu kan de volgende "slag" geslagen worden. De Slag om de Hormonen. Die hormonen moeten qua waarde naar beneden. Dat zijn de stoutertjes, of hoe zeg je dat. Afijn, effe door nu, chemo-mus. Met de medicijnen voel ik mij onrustig. Alsof the game of thrones weer begonnen is. Met een nieuwe battle. Zal ik gaan lezen? Of niet? Een paar blaadjes later, toch maar niet. Jak, ja zo komt dat boek dus niet uit, he. 

Kortom, het voelt raar en gek. Onrustig, als een soort van jeuk of gekke kriebel. Dus dat. Dan maar een spannende Netflix-scandi-serie kijken. Dat helpt. Ik ben weer rustig. 

Groetjes Annette 

De chemo-mus