De chemo-mus & de laatste loodjes...die duren heel lang!

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Soms zit je hoofd zo vol, dat je gewoon geen puf meer hebt. Zo jammer.

Hoe goed was mijn energielevel toen ik zondagmiddag thuis kwam, na de lezing van Yvonne Keuls. Hoe slecht is deze op dit moment. Het wisselt gedurende de week en dat is jammer. Ik merk dat als er veel gebeurt om mij heen, dat het een belasting is...of zo aanvoelt, dat kan ook. -Waar is die stoere chick gebleven, Tedje? - I don't know.

Het kan ook aan het weer liggen, dan is het lekker droog, dan is het regenachtig. Afijn, we reden door de regen baar het ziekenhuis. Ons dagelijks uitje. Met ons pasje mochten we achterom. Eenmaal in het parkeervak, stapte ik uit en...was de achterdeur afgesloten. Wat een soepkippen. Wat nu? Hmm, jaa, manlief reed weer naar de entree, zette mij daar af en ging weer terug naar de parking bij radiologie. Ik stapte naar binnen en liep de gehele gang van de begane door. Dan rechtsaf, gang J in. Daar zag ik Marloes, die ook had ontdekt dat de achterdeur niet open ging voor al haar collega's. Tjonge...zei ik, wat vervelend. Zij vond het voor de patiënten nog het ergst. De dag ervoor om vijf uur lieten de klusjesmannen weten, dat de deur dicht moest voor de herstelwerkzaamheden in de gang. Dus werd de achterdeur afgeplakt voor toegang. Nu in de ochtend, werd iedereen die door deze achterdeur naar binnen wilde komen verrast door een dichte deur. Om binnen te komen moest je helemaal omlopen in de gezellige regendruppels. Marloes ging snel haar collega's bellen. Ik kleedde mij om, voor de bestraling en Marloes kwam mij snel ophalen om mee te komen. 

Wat een gekke begin van de dag. Dan dat gedoe met die fysio erbij. Wat komt er nog meer?

Groetjes Annette 

De chemo-mus