Brief aan mijn case manager

Hoe ik de borstkanker ga overleven...met een uitlaatklep.

 

Beste Kees,

Het is alweer een tijdje geleden dat wij elkaar spraken. Ik zat gisteren zo es te denken: ik kan jou altijd bellen,  maar nu is het zaterdag, en zal je wel niet aanwezig zijn en door de weeks heb je natuurlijk afspraken-  dus, hoe kan ik jou nu contacten?  Ik was even het spoor bijster,  mogelijk de chemo die ook in mijn hoofd zit. Ik snapte het niet meer. Ik zou graag even met je babbelen. Dus dat. 

De tweede chemo is achter de rug. Was wel even spannend en ook weer niet. Alle stoelen waren leeg, het leek een privé behandeling. Grappig he. Er was een zuster die hield erg van boekenlezen. Ik had een libris-glossy meegenomen, dus die kreeg zij. Ze was erg blij. Share the joy zou ik zeggen. Bij chemo,1 was er ook een boekliefhebber, maar die was er nu niet de "zusters" zijn erg aardig. Zo fijn is dat. Want het is nogal wat. Toch.

Je had mij laatst een aantal tips gegeven, over meer bewegen en sporten. Maar nu heb ik neuropathie. Burning Feet. Alsof ik brandende voetzolen heb. Bij elke stap loop ik op gebroken glas. ( Heb ik weer..🤣). Dat zijn die chemo-restjes die de uiteinden van de zenuwbanen "bezoeken". Soort van attack & destroy.  🤔. Afijn, weer een sticker op de kaart. 

Nu had ik ook een uitnodiging voor een bijeenkomst van lotgenoten, met thema: na de chemo. Of iets dat leek mij bij nader inzien niet handig. Wel zit ik nu in een lotgenoten groep op facebook. Ik moet daar erg aan wennen. Kom ik daar, haihai. En de rest met vreselijke verhalen. Een vrouw met Burning Feet zit inmiddels in een rolstoel. "Is dat mijn voorland" , dacht ik heel even. Snik. Ik wordt daar erg sip en verdrietig van. In plaats van vrolijk. Het is nogal wat die verhalen. Er zijn er natuurlijk ook bij, die een ander verhaal hebben. Die bijvoorbeeld gewoon kaal over straat gaan en geen haarwerk nemen. Lekker stoer wel, maar nee-  niks voor mij. En ze vragen mij, waarom ik geen coldcap heb gekregen  dan had ik mijn haar nog gehad. Geen idee -zeg ik dan. Ik vind groepjes toch een dingetje, blijkbaar. Ik probeer gelijk iemand op te beuren of een posivibe te geven. En ik ben nog maar bij chemo-2. Q: Word ik ook zo? En krijg ik ook al die nare dingen? Wat staat mij nog te wachten? Ik was daar nog niet zo mee bezig,  maar het daalt als een donderwolk op mijn neer. Het maakt mij erg sip. Dat was niet "ik". Dat is niet " ik". Zo wil ik niet zijn.  Niet zijn. Het is de werkelijkheid, erg confronterend, maar wel die van de anderen. Want jij zei, beste Kees, bij ieder kan het weer anders zijn, toch? Dus dat. Geen vrees & geen angst. Ik werd dus bijna de sippe-chemo-mus. Ik voelde het asnkomen.. en toen zei ik: stop. Tot hier. Tot hier. Ik moet mijn energie bewaken. En het ook behouden. Niet weggeven. Niet het laten weg-siepelen. Snap je dat, beste Kees? Ik hoop het maar. Ik zie je pas over 3 weken, dus hou je taai!

Groetjes, Annette

* bij enige spelfouten: dit zal ik corrigeren- maar ligt ook aan mijn pijnlijke vingers.

**mijn case manager heet natuurlijk geen Kees. Uit  privacy koos ik deze naam voor haar. 

Tags: borstkanker, angst, humor, kracht powervrouw,  doorgaan,  verdriet,  loslaten,  opbouwen,  samen,  chemo,  bergbeklimmen,  pinkribbon,  chemokuur, doorzetten uitrusten,  infuus, overleven