Duisternis & zonneschijn

Hoe ik de borstkanker ga overleven...met veel zon.

Woorden geven altijd een lading weer. Of een gevoel. Ik zag iemand heel erg schrikken, toen ik in een gesprek zei, dat ik ziek was. Geen reactie. "Niet schrikken, he"  zei ik. "Ik heb chemo voor borstkanker". Doef, dat kickte wel even in. Wat zeg je nou? Vroeg ze aan mij. Ik herhaalde de zin. Ze schrok erg  het is ook de term -kanker-. Als je dit hoort, denk je gewoon gelijk aan doodgaan. Einde, finito.

En dat is het juist. Ik zei niet: ik ga dood. Nee! Ik zei eigenlijk- ik ben ziek en zit in een zwaar traject. En ziek zijn kan altijd 2 kanten op gaan. Je bent pas schuldig als het bewezen is. Dus niet doemdenken en mij gaan stickeren, aub. 

Voor mij is dit woord namelijk "hoop". Potententie, mogelijkheden, traject volgen, een weg volgen. Posibility thinking. Geen doemdenken. Het brein wil altijd iets doen wat hem blijmaakt. Wat het al kent. Piekeren, nadenken, herhaling, etc.  Iets nieuws is eng. Dat vindt het brein lastig. Zeker in tijden van stress. Met dit gegeven en wat oefening, lukt het gewoon om positief te zijn. Zodat de zon schijnt. Een glimlach verschijnt. 

Dus ja, het is een f@#€ing zware chemokuur. Mijn lichaam krijgt een optater, mijn brein ook. Mijn persoonlijkheid kan wat veranderen. Alles kan. Maar eerst gewoon de dag doorkomen. Geen zorgen voor morgen. Maar leef in het nu!! 

Geniet van de zon, blijf positief & denk aan mij!

Groetjes, Annette