Week 9: a ticket to ride

Over hoe ik mijn borstkanker ga overleven...als in een karretje van een nieuwe attractie.

Het is alweer 9 weken geleden, dat ik de huisarts belde na een flinke borstontsteking. Na die ontsteking zag het er een beetje vreemd uit. Ja, en dan is het toch beter dat je even langs een arts gaat, he. Ik zit dus al 9 weken in een wagentje van een snelle attractie van een onbekend pretpark. Sinds kort is daar een item bijgekomen: mijn nieuwe haarwerk. De eerste keer na de dag dat ik hem kreeg- natuurlijk na betaling- voelde het als een verkleedpartijtje. Dus nu zit ik in mijn vermomming in dat attractiekarretje. Wat mij opvalt is dat veel mensen intussen een kaartje hebben gekocht, voor een plekje in de attractie. De rij karretjes wordt steeds langer. Zij rijden met mij mee en leven dus met mij mee. 

Als je iets naars meemaakt, voel je je soms best alleen. Je houdt dingen liever voor jezelf, dan anderen ermee te belasten. Je gaat er zeker niet mee "te koop" lopen. Hoe fijn is dan dat kleine momentje, dat kaartje, iemand aan de deur, een betrokken klant, een buur, die collega die dan op een moment dat je het goed kan gebruiken even van zich laat horen. Waarvan je het niet verwacht. Dat is geweldig mooi. Zeker omdat ik liever aan een ander denk. 

Dat ene momentje, ook in het ziekenhuis door lotgenoten, kan zo belangrijk zijn. Maar de wereld is natuurlijk groter, dan 1 mens met borstkanker, he. De wereld zit vol mensen. Boordevol. Net als mieren zijn wij klein en nietig. Dus daarom maken we er het beste van, hier. Elke dag, een mooie dag. En verder niks. Want het karretje gaat snel genoeg. In die snelle attractie. 

Pas op elkaar & hou je taai!

Groetjes, Annette

Tags: borstkanker, angst, humor, kracht powervrouw,  doorgaan,  verdriet,  loslaten, opbouwen, samen,  chemo,  bergbeklimmen,  pinkribbon,  chemokuur, doorzetten uitrusten,  infuus, overleven, mooie dagen, attractie, roadtrip