Het is stil aan de overkant: pijn voor de chemo-mus.

Hoe ik de borstkanker ga overleven...

Hoi peeps,

Dat was alweer even geleden, he. Maar goed, daar ben ik weer. Hoe ik normaal kan genieten van de zon, hoe ik deze nu kan verafschuwen. Door die hitte krijg ik pijn. Dus niet fijn. De naprik na de ac- chemo geeft spier en botpijn en nog meer, bladibla. Het trombosearm doet zeer, de pilletjes geven misselijkheid. Best leuk allemaal. En dat voor een tumor van 8,5 cm he! Man, man, je moet er wel wat voor over hebben, hoor. Jak 

Maandag ochtend moest ik weer naar de vrienden ( Ziekenhuis), voor een MRI. Ik zag er best tegenop. Weer in zo een buis, met een infuus-  ik ben inmiddels nu wel lekgeprikt. Maar goed, een mens kijst het meest...   , dus hup Annet, die buis in.  Met die takkeherrie er ook bij. Je kan het. 😎. Dus daar ging de chemo-mus. Omgekleed en wel. Op de buik, de tunnel in. Jip & Flip waren er ook weer voor infuus en begeleiding. En jaa...gelukkig mocht ik er ook weer uit. Flip deed het infuus eraf en Jip kletste wat mee. Ik zag ze toch niet helemaal helder, want ik gaf mijn bril niet op. 🤣🤣. Met een verband om de arm keerde ik terug naar hubbie de mantelzorger. En daarna direct naar mijn werk, oh nee, eerst nog naar de apotheek. 😍. Na een mooie dag kon je mijn arme voetjes wel zo een beetje afschroeven om 18. 00 uur. Dus voetjes omhoog. 

Groetjes  Annette 

De Chemo-mus 🐦