Waarheen.... leidt de weg, die wij moeten gaan .

Hoe ik de borstkanker ga overleven...met al die bijwerkingen







Soms denk ik wel eens: waar gaat dit heen. Eerst het lichaam gewoon ziek maken, om uiteindelijk beter te worden. 

De vierde zware chemo is achter de rug. De chemo zelf geeft de neuropathie en misselijkheid. Geen smaak en een grote vermoeidheid. De injectie de dag na elke chemo geeft botpijn, spierpijn en een soort van griep-gevoel. 😪 Een aantal dagen voel je je ( of voel ik..) naar en misselijk. Natuurlijk zijn daar pilletjes voor. En paracetamol. Dan die arm nog. 

Zo graag wil ik ...zoveel tegelijk doen. Maar dat kan nu niet. Ik moet vertragen. Alles gaat in slow motion. Eerder was ik zo niet. Dat is taai, voor een bezige bij. Voor een fladderende vogel. Nu zit ik in een kooitje. Wel een leuke hoor, dat dan weer wel. 🥰. Ze zijn zo lief voor mij en ik krijg zulke lieve kaartjes. Hart verwarmend. Ik kijk de Tour de France, naar Pogacar en Vingegaard. Mensen die aan de zijkant staan en juichen. Als supporters  Het is nek aan nek. Natuurlijk voelen zij ook een pijntje of een misselijke neiging. Maar zij gaan gewoon door. Hun berg op en hun berg weer af. De sprint op het laatst. Jaaahhh!! En dan...die finish. Ik kijk daar erg naar uit, maar de finish. 🏆


Groetjes Annette 
De chemo-mus 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Oud & nieuw voor de chemo-mus

De chemo-mus vliegt 2025 in.

De chemo-mus vliegt weer: recht zo die gaat!