Geef mij nu je angst- chemo-mus.

Hoe ik mijn borstkanker ga overleven...met soms angst 

Soms denk ik wel eens "houd ik mijzelf niet voor de gek met al dat 🌹positief🌹 denken?". 

Let wel: met mij gaat het goed. Serieus he. Maar als ik soms in de spiegel kijk zie ik een oude kip, met rimpels, wallen en weinig wenkbrauwen. Snik en ook jak. De vermoeidheid slaat dan toe. We zijn nu op de helft van de chemo's. Dus wat zeur ik nu eigenlijk? Dat zal ik even uitleggen. Steeds vaker lees ik in de facebook borstkanker lotgenotengroep, dat men daar jaren later na de behandelingen uitzaaiingen krijgt. Met name door lobulair borstkanker. Hormoongevoelig. Dat maakt mij gewoon verdrietig. Ik ben bezig met beter worden, net als anderen. Een ander groepje meldt zich weer in de borstkankergroep, vanwege het terugkomen van kwaadaardige tumoren. Al dan niet in andere organen. Hoe weet ik dat ik dat niet ga krijgen?  🤔. Tja, dat is een goede vraag  het antwoord weet niemand. Een ander issue was, dat een behandelde patient die zich niet goed voelde om een MRI vroeg, en deze niet kreeg. Dat snap ik best hoor. Later bleek het foute boel te zijn. Een zgn expert meldde zich in de groepsdiscussie en gaf aan, dat onzinnige scans veel geld kosten. 😪. Waar zijn we dan in godsnaam mee bezig? Wat is dat voor een reactie? Het gaat om je gezondheid, en lobulair borstkanker kan terugkomen  ook in andere organen. 🫣. Schiet mij maar even lek, ik snap het even niet meer. 

Over een uur vertrekken we naar het ziekenhuis, voor een nieuw bloedonderzoek. Bij een goede uitslag, mag ik donderdag de chemokuur💉 weer ondergaan. Denk even aan mij....en ja, ik blijf positief🌹  maar soms wordt dit wel eens lastig gemaakt. 🙃. Het zijn toch lotgenoten en we steunen elkaar. Zij mij dus ook. Maar soms geeft het ook angst. Snap je?

Groetjes Annette 

De chemo-mus