Kletspraatjes & tips & trucs - van de chemo-mus!

Hoe ik de borstkanker ga overleven....met kletspraatjes.

Niet schrikken, want ik ben erg direct!

Wat mij opvalt nu ik ziek ben, is het feit dat je nu soms mensen spreekt die mogelijk eerder alleen 'hoi' of  'dag' zeiden en /of zwaaiden. Het is logisch natuurlijk, als mensen horen dat ik nu ziek ben. Of het nu honden-mensen zijn die je vaak tegenkomt of vage kennissen van ooit. Zij doen hun best met interesse tonen en dat is lief. De reactie die volgt is divers. 

Vaak komt er zoiets van: "oh joh, wat erg. Waar zit het? - echt erg. Ja, mijn vader/ moeder/ oma/ buurvrouw van mijn opa/ tante Jopie/ kennis van de camping heeft het ook. Joh, ja. Erg he. Chemo valt niet mee he. ( nee, dat is zeker). Maar eh, die tante Jopie/ buurvrouw van 3 hoog achter/ konijn van ome Koos, nou die dus, die heeft dr haar nog. Had jij geen coldcap dan? (nee, helaas.). Oh, ok. Nou, ik moest onlangs ook nog naar het ziekenhuis voor X/Xx/ en nog meer ellende. Viel mee hoor, die operatie.. Heb jij ook pijnlijke voeten? Nou, hier mag je mijn slippers ff passen hoor. Zit lekker he, deze nepcrocxs. ( ja, prima. Maar ik heb zelf super-lekkere-sandalen-van -Wolky! Dank u.)  Nou, die koop je gewoon bij Intratuin. Nou, hondje en ik moeten weer gaan. Fijne dag! " 

🙃🙃

Een andere keer ging het zo: "heeyy, hoi, hoe gaat het?" Nou, ik heb nu chemokuren, maar verder gaat het prima. Grote ogen keken mij aan. Ik kan met dat chemobrein ook niet meer bijhouden, wie het nu weet en wie nog niet. Dus ben ik maar eerlijk. Toch? " oh, joh. Ja, ik weet er alles van. Amputatie? Oh, ja. Heb ik ook jaren gedaan. Neem je een reconstructie? Niet? Nou, ik kan je 1 ding zeggen, denk er nog maar eens over na hoor. Want bij mij gaat het zus & zo. En als de zon schijnt dan heb ik last van... zus & zo. Misschien kan je ze beiden weg laten halen. 🫣 is misschien beter. Echt doen he!!  Met je arts bespreken." Ja, prima. Maar nu moet ik verder....

Man, man, dit soort gesprekken kosten mij meer energie dan ik uberhaupt in huis heb. 

Je hebt ook de die-hards: "het is wat he, nou wat ik hoorde...dat je soms beide weg laten weghalen, vanwege het risico. (Dat hoeft niet, want ik heb het gen niet), oh, nou ja, toch hoorde ik het. Of dat als het in de familie zit enzo.. ( dat is nu niet, want ik heb het gen niet.), oh. Ja, dat hoorde ik dus." 

De arts heeft mij ondervraagt in verband met het risico en de familie-ziekten. En er is geen sprake van een overdraagbaar gen. Beide borsten amputeren hoeft dus ook niet. Dat gaan we niet doen, dusss.

Gelukkig zijn er ook anderen: " oh hoi, hoe gaat het? Ik zag je al een tijdje niet met het hondje. Heb je mijn kaartje nog ontvangen. Ja, toch?!" Van een ander hondenmaatje kreeg ik geheel onverwacht een bos witte rozen. (Beste M, je bent een echte topper!! 🤩😘. Precies op een goed moment. Wauw. ).

Zo maakt iedereen een praatje op eigen wijze. Ze leven met mij mee. Waarvoor veel dank. 

Proost, met een Schulp-sapje op het goede leven. En denk aan mij. Morgen weer een bloedtest.

Groetjes Annette 

De chemo-mus 🐦