Na chemo 2.5 kwam de tornado, arme chemo-mus!

Hoe ik de borstkanker ga overleven...

Na de zon komt er soms onweer

** foto gemaakt in het ziekenhuis, van het grijzemuizenweer.

De vijfde chemo van de tweede serie viel verkeerd.

Het was weer een positieve donderdag, bij de chemo. Dat is een rare zin, maar klopt wel. Al is chemo natuurlijk niet echt funny te noemen. We werden geroepen door de zwangere zuster. "He, je bent er nog!". Jaha, zei ze mijn laatste dag. Voor de zwangerschapsverlof. Na het infuus inbrengen, begon het apparaat weer te piepen. En te piepen. Jaja, mijn arm zat gedraaid, met het infuus. Ok. Al snel na het eerste anti-allergeen werd ik al slaperig, maar daar had ik geen trek in. Dus nam ik chocolade en kreeg ik appelsap. Het voelde als een soort van gevecht tegen de slaap en het rare gevoel in mijn lijf. Na de chemo gingen we huiswaarts en ik voelde mij niet zo goed. Eenmaal thuis werd dit steeds erger. Nu hadden de huisgenoten al een week keelpijn en een beetje grieperig gevoel. Terwijl ik niks daarvan meekreeg. Nu leek het erop of mijn lichaam een grote strijd aanging met die baccillen. En ze verloren. Mr chemo ging mijn lijf weer "te lijf". Ik heb mij nog nooit zo belabberd gevoeld. Wat een takkezooi.  Dus nu ben ik niet aan het werk, maar lig ik in bed. Warm-koud-hoesten-en alles doet mij zeer. Echt niet leuk. 

Dus vandaag geen vrolijkheid.

Groetjes Annette 

De chemo-mus 🐦