Chemo 2.7: de chemo-mus strikes back!!

Hoe ik de borstkanker ga overleven met....

Het gaat gelukkig weer beter met de chemo-mus.

Wie denkt dat ziek zijn leuk is, komt van een koude kermis thuis. Griep & verkoudheid is helemaal niet leuk, je voelt je alleen maar een soort van dood vogeltje. Geen trek, warm en koud en niks is nog leuk. Het duurt altijd even voordat je weer helemaal het ventje bent. Of een chemo-musje. Like me. Na contact met het ziekenhuis mocht ik afgelopen donderdag toch mijn volgende chemo ondergaan. De leverwaarde was wel hoog, maar er was toch groen licht. Dus daar gingen wij weer, naar de 2e etage van het ziekenhuis. Inmiddels weten we lang en breed de weg door dit grote gebouw. Met de nodige humor lopen we door de lange gangen, naar de plek des onheils. Aanmelden, op de stoel klimmen en prikken maar...dat infuus. 😪. Dan snel wat chocolade, anders val ik in slaap. Dat is vanwege de anti-allergeenstof, die altijd eerst komt bij deze tweede serie chemo's. Het patroon is inmiddels bekend, maar het went niet echt. Erg knap van de medewerkers, om steeds maar in mijn armpje te moeten prikken. Het andere arm heeft nog steeds trombose. Dus die blijft uit de wind. De chemo-arm smeer ik regelmatig in met arnica-creme. Dat is tegen de blauwe/ grauwe plekken die soms ontstaan. Mijn voetjes smeer ik soms in met uierzalf. Gekke naam. Maar helpt goed. De voetjes vinden dit heerlijk. Ook mijn handen, by the way. Voor de hoofdhuid heb ik een heel pakket thuis, een heel ritueel wat eindigt met een soort van pokonspuitje. Dat activeert de haarvaatjes. Er groeit nog weinig, maar nu nog 5x chemo. Dan zal de haargroei mogelijk weer zijn weg terug vinden.  Spannend, spannend. We tellen dus af nu. 🥳

Groetjes Annette 

De chemo-mus