De chemo-mus verveelt zich niet.

Hoe ik de borstkanker ga overleven...

Wat doet zo een chemo-mus nu zoal?

Tja, eerst was ik nog aan het werk. Je moet weten, ik heb zo een leuke baan. In een boekwinkel is altijd wel iets te doen en ook mee te maken. Veel vaste klanten, even een praatje of advies geven over een boek. Dat is zo geweldig leuk. Totaal anders ook, dan een in het verleden een hypotheek-parkietje te zijn. Dit geeft zoveel voldoening ook. En blijdschap. Iedere klant gaat meestal blij naar huis. Nu na een reeks aan chemokuren zit de chemo-mus ook thuis. Twee keer op de SEH, een griepvirus gekregen, hoge koorts en nog veel meer. Die chemo vergt zijn tol. Het maakt een lichaam eerst kapot; het stopt even de celdeling waardoor ook de mooie cellen een klap te verduren krijgen. Ook die lieve cellen van huid & haar. Mijn huid lijkt nu op die van een oude oma. Rimpelig, anders van oppervlak. Van structuur. Hoe vaak iemand ook zegt: ik zie niks. Ik zie het gewoon en ik vind het erg. Dus is er werk aan de winkel. Ook al ga ik naar het ziekenhuis... niet zonder een mooi make-upje. De chemo heeft inmiddels ook mijn wenkbrauwen te pakken. Het is een sluwe vos hoor. Eerst mijn haar laten uitvallen, neuropathie, mijn teennagels beschadigen, mijn smaak laten verdwijnen en nu mooitooi-dingen aantasten. Ik weet dat hij ook op mijn winpers zit te azen, maar die krijgt hij niet zomaar. Die tumor zit zich mogelijk rot te lachen om al die zaken die spelen. Die houdt zich heerlijk schuil daar in het donker. Ligt in zijn hangmat naar alles te kijken en schaterlacht. Hij weet alleen niet wat hem binnenkort te wachten staat. Wie het laatst lacht, lacht het best.

Geniet van de dag en hou je taai.

Groetjes Annette 

De chemo-mus