De chemo-mus doet een ommetje

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Stapjes vooruit.

Vorig week donderdag werd ik wakker in het ziekenhuis. De operatie was geweest, het was voorbij. Om 6.00 uur was ik wakker, dat gebeurt wel vaker. Mijn biologische klok vindt dat leuk, lekker vroeg, als de vogels gaan fluiten en de meesten van ons zich nog even omdraaien. Maar ja, ik kan niet omdraaien het ligt niet lekker met zo een big zipper aan de rechterkant van de bovenlichaam. Zeker niet als je rechterkant je "inslaapkant" is. En je hubbie dat meestal heeft met links. Zodat je zijn lucht nog even hergebruikt..🤣🤣. Want rechts van mij ligt hubbie. Die arme hubbie heeft het zwaar hoor. Hij is doodmoe en slaapt slecht. Hij staat de hele dag "aan". Hij kijkt op hondje, als je rechterop gaat zitten, gaat hondje direct met zijn kopje omhoog en oortjes in de actieve stand. Dan zeg ik vaak" nee, joh. Niks aan de hand  mama gaat even rechtop zitten"  Hondje kijkt dit goed te snappen en legt dan veelal zijn kopje weer neer. 

Hoe gaat het er nu mee?

Ik zou zeggen: goed. Lekker kort antwoord weer Annet! Nou, ik hou niet van klagen, maar ok. Hier komt hij dan. Het gaan opstaan en ook gaan liggen is wat lastig. Dus om nou te zeggen: joepie, we gaan naar boven.. not. Ik wurm mij een beetje op mijn plekje, zeg maar. Voordat dat gebeurt wurm ik mij uit mijn kleding. Dat moet voorzichtig, want het rechterarm mag niet boven de schouder uitkomen. Dat kan hij wel hoor, maar dat voel je dan, zeg maar..  trekken. Best gek ook. Laat ik het omdraaien, ik ga er zo uit. Na dit blogje. Mijn linkerhand geeft mij steun om omhoog te komen. Mijn pyama heeft voorsluiting, als ook mijn nieuwe bh. Handig. Mijn spijkerbroek doe ik aan met links, bloes lukt wel, mijn schoenen strikken doet hubbie. 😎. Waarvoor ik eerst naar beneden strompel. Meestal met hondje, want die is niet meer dan 5 centimeter van mij vandaan. Hij past op mij en ik pas op hem, dat hij ook niet van de trap af valt. Zo lopen we naast elkaar de trap af. Tree voor tree. Blij kwispelt hij dan als we weer beneden zijn. Good boy!! Hubbie en ik drinken dan samen koffie en kijken naar het journaal. Met die vreselijke actuele zaken, waar je echt niet blij van wordt. Ik zit dan met allerlei kussens waaronder mijn heart pillow onder mijn oksel. Superleuk zijn ze, in leuk roze. Ik kreeg een set van het ziekenhuis en bestelde ze ook zelf. 

Pink Ribbon

Allerlei goede doelen steunen en geven mooie dingen voor patienten. Zo is het hartkussen gratis voor patienten en te koop voor de anderen. Ik was zo blij. Een lief mailtje met de vraag: "welke kleur wil je?". Doe maar roze, die kleur staat een beetje centraal nu ik chemo-mus ben. Tevens zijn we de maand

oktober nu ingeslopen, en dat is de Pink Ribbon maand. Hoe cru is het dat de dochter van Willeke Alberti, -Danielle van het Schip- nu net is overleden. Een strijder heeft gestreden  een heldin. Gestorven op 55 jaar, dat is 1 jaar van mij vandaan. Hoe kan het leven toch raar lopen. Mogelijk denk je nu: " Ja, duh, dat is ver van mijn bed". Maar goed, sinds ik kanker in mijn lichaam heb, komen sommige dingen wat dichterbij. Ook Pink Ribbon. Nu denk ik: ja, dat is toch mooi. Daar voelen mensen zich gesteund bij. 

Dat is mooi, verbinden en meeleven.

👉Wist jij dat mannen ook borstkanker kunnen krijgen?

Groetjes Annette 

De chemo-mus 🐦

Ps: ja, vandaag maakte ik een ommetje buiten. Spreek ik weer mijn honden-vrienden. Zo fijn. Stap voor stap, gaat dit mij lukken!! ❤️🌹❤️🍀

* deze tekst is geschreven met mijn neuropathie vingers. Zie je een spel-foutje, geen zorgen- dat komt later goed.

Tags: 

borstkanker, angst, humor, kracht powervrouw,  doorgaan,  verdriet,  loslaten,  opbouwen,  samen,  chemo,  bergbeklimmen,  pinkribbon,  chemokuur, doorzetten, uitrusten,  infuus, overleven, operatie, herstellen, blij