De chemo-mus heeft een tegenslag

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Een minder fijn bericht.

Vandaag is het donderdag 19 oktober, precies 6 maanden na het horen van de diagnose " borstkanker". We zijn dus al een tijd onderweg. Een half jaar om precies te zijn. Een hoogtepunt.

Vandaag zou een drukke dag geven. Eerst bloed prikken, daarna om 14.30 uur de afspraak met de chirurg en de case-manager. Tenslotte om 15.50 uur een echo van mijn trombose-arm. Lees mee!

Eerst ging hondje naar mijn 'schone moeder' en schoonvader die dichtbij wonen. Wij zwaaiden nog en dachtten toen nog: het komt goed. Aangekomen bij het ziekenhuis was het eerste actiepuntje het bloedprikken. Dat kon niet links, vanwege tromboseklachten en het mocht niet rechts-daar was ik geopereerd. Dan maar in de linkervoet. Daar ging de naald in het eerste bloedvat. Helaas, die werkte niet mee. Geen bloed in het buisje. 😪. Tweede poging gaf hetzelfde resultaat. Er werd een andere zuster bjj gehaald, maar ook die kreeg geen bloed in het buisje. Chips!! Dan maar niet vandaag. Op naar de 1e etage, voor de afspraak met de chirurg en de case-manager. 🌹 Strompelend na de verbonden voet in mijn schoen liepen wij naar kamer 140. Daar stond het tweetal met een stagiair ons op te wachten. Eenmaal op een stoel gingen mijn gedachten alle kanten op. De chirurg ging van start met haar uitleg, over de tumor na de operatie. 

De aangetroffen tumor was 7,5 centimeter en daarnaast vonden ze 2 minimeter tumor in de lymfeklier die er uit gehaald was. De poortwachterklier. Die zag ik even niet aankomen...een uitzaaiing? 

Jak de kak! 

Er vlogen daarna allerlei termen voorbij als: okseltoilet, bestraling, niksdoen, een keuze-moment....Wat in normale termen neerkomt op een afspraak bij de radioloog. Voor een gesprek en keuzemoment. Oh, en die okseltoilet- nee, die hoeft niet. Dat is een operatie waarbij alle ( lymfe)klieren in de oksel worden verwijderd. 

Dus...in het kort:

* de tumor op de snijtafel was 7,5 centimeter. 

* de sneeky-lobulaire-tumor zat dus wel in de verwijderde lymfeklier. Al was dat op de scans niet te zien. En niet gezegd.

* de tumor was dus uitgezaaid, naar die lymfeklier.

* we zijn dus nog niet klaar, nu komt er nog bestraling van de rechteroksel. Wat een bummer!! 

Er was ook nog iets leuks!

Vanwege het 6 maanden-jubileum, had ik voor 3 mensen een klein kadootje gekocht. Voor de chirurg, de case-manager en voor de lieve receptiedame. Al was het nieuws niet zoals verwacht, toch was het tijd voor "kadootje geven". Wat waren ze er blij mee, ze vonden het geweldig. Een heerlijke doos chocolade. Met een lief kaartje erbij. How sweet. 

Tot later!!

Groetjes Annette 

De chemo-mus