De chemo-mus klaagt een beetje.

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Klaagzang.

Al mijn chemo-maatjes zijn nu bij de operatie belandt. In een groepje werd er een workshop Make-up gegeven. Met dit leuke groepje zitten we in een WhatsApp groep. Om elkaar dagelijks te steunen. Bijna iedereen heeft nu de chemokuren gehad. Een aantal zijn ook geopereerd, met name borstbesparend. Ze mochten dezelfde dag naar huis. De dag erna voelden ze weinig pijn. Dat is ze natuurlijk gegund. Alleen moest ik even slikken. "Had jij ook borstbesparend?" vroeg ik vorige week. "Ja". Mooi. Even slikken nog. Tja, kom ik weer met mijn borstamputatie, maatje xl, 2 dagen ziekenhuis, nog elke dag wel pijnlijk. Al die spieren daar en op mijn rug zijn ontregeld. Ik klaag zeker niet. Maar....net als bij mijn pufclubje na de geboorte van guppie nummer 1, lijkt mijn verhaal weer erger dan dat van de anderen. Niet heel fijn, maar ze steunen mij en ik hen. We zijn niet allemaal hetzelfde.  Duss.

Maar toch. Ik wilde het gewoon even kwijt. 

Van de week had ik mijn hormooninjectie, nu met een dosis voor 3 maanden. Een aardige mevrouw kwam langs. Triinng. Ik dacht eigenlijk dat ze pas later zou komen. Maar de vorige keer was een injectie voor 1 maand. Logisch dat ze er nu weer is, met een dosis voor 3 maanden. Ok, daar had ik even niet bij stil gestaan. Het is voor de hormoontherapie, die eigenlijk een anti-hormoonpreparaat is. Deze krijg ik dus naast de dagelijkse hormoonpillen. Beide moeten de hormoonaanmaak en aanwezigheid ervan doen verminderen. 

Nu moet er dus ook nog Calcium bij slikken.  Elke dag neem ik ze op een vast tijdstip. Gelukkig gaat er dan een wekkertje in mijn telefoon. "Neem je medicatie tegelijk in op een vast tijdstip", zei de oncoloog. Dat is nou handig. Dus dat doen we dan. 

Groetjes Annette 

De chemo-mus