De chemo-mus fladdert door

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Liefde & vriendschap.

De chemo-mus hoeft niet meer regelmatig naar het ziekenhuis. De laatste bestraling is geweest. Het parkeerpasje is ingeleverd. Dag dag, ziekenhuis. En nu? Hoe gaat dat?

Sinds april is er nogal wat gebeurt.  Op 14 april ging ik naar de huisarts.  Op maandag 17 april ging ik naar het ziekenhuis. Twee dagen daarna kreeg ik de uitslag. Eerst was ik nog jarig op 18 april. Hoe cru wil je het hebben. De dag na je verjaardag. Kan je dan überhaupt een feestje vieren? Als je met spanning uit kijkt naar een uitslag. 

Borstkanker...bam!! Klinkt als "ernstig" , zelfs "doodgaan".  Jak kak.  Wat heb ik nou weer aan mijn fietsbel hangen? Hoe, weet ik niet, maar vanaf het begin heb ik mij sterk gevoelt. Niet bang. Manlief en ik keken elkaar aan en hadden dezelfde gedachten: dit gaan wij samen te lijf.  Zo is het ook gegaan. Samen.  ❤️. 

Samen houdt niet direct in dat "de rest" ook direct op de stoep staat.  Met die gedachten. Zeker niet. Er bleek een kleine "rest". Op de stoep.  Tevens gaat er een nieuwe wereld voor je open aan medestanders. Lotgenoten. Nieuwe mensen met een groot hart en ook andere mensen met een groot hart. Sommige vriendschappen worden lichtere vriendschappen, soms fladderen ze weg. Nooit meer gezien. 

Zomaar verdwenen. 

Daphne Deckers schreef een nieuw boek. "Vrienden maken". Zelfs in moeilijke tijden kan je nieuwe vrienden maken, hoe gek het ook klinkt. Toch gebeurt het.  Al zijn het vrienden die jou steunen voor een moment, het is waardevol. Op dat moment is het belangrijk en opeens is het er. Mensen in het ziekenhuis, mijn chemo-whatsApp-groep, lieve buurtmensen, zelfs passanten in het ziekenhuis, die mij kennen van het werk. Hoe bijzonder is dat. 

Het geeft net dat extraatje aan de dag. Dat is erg fijn. Zeker voor nu. Soms lijkt het net of ik ontwaak uit een nare droom. Daar sta ik dan. Vlak voor de kerst, die net was geweest. Dat zei een kennis van de week. "ja, en kerst is dan net geweest". Ja. Zoiets. Het voelt alsof ik dingen moet inhalen. Mijn online tekenlessen, lezen, bloggen, mijn werk.....en ook nog kerstboodschappen...ho stop! Dat kan toch niet. Alles moet stap voor stap, zei de oncoloog. Mijn hoofd draait alleen overuren momenteel. Mijn lijf kan dit helemaal niet bijhouden. Eerst straks maar opstaan, hondje wandelen en daarna koffie drinken bij miss E. Gezellig!! 

Groetjes Annette 

De chemo-mus