Kerst voor de chemo-mus

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Kerst met Harry Tumor.

Wat een jaar was dit. Ongelofelijk. Met kerst is het veelal gezellig, knusjes, de kerstboom aan en nog meer leuks. Na mijn laatste bestraling op 5 december werd ik dus "losgekoppeld" van regelmatig naar het ziekenhuis afreizen.  Eerst denk je nog: waar ben ik in beland. Daarna heb je je ritme weer te pakken en ga je gewoon. Naar dat ziekenhuis. Bloedprikken op de begane grond, het borstkankercentrum op de 1e etage, MRI op de begane -halverwege de gang en dan radiologie. Aan het einde van de lange gang op de begane grond. Je zou bijna verdwalen, maar na een tijd weet je het gewoon. De weg, de route, dat wordt vanzelf een ritme.

Aan alles komt een eind, ook aan de rits ziekenhuis bezoeken. In begin is dat heerlijk. Iets later bemerk je toch iets van teleurstelling. Geen ritjes meer naar het ziekenhuis, naar die aardige mensen daar.  Het hoeft niet meer. " Als er wat is, kan je altijd bellen hoor!". Dag dag. Dat is het dan. 

Eerst was ik best rustig, maar daana besefte ik dat de kerst eraan kwam. Er kwam wat spanning en ik begon aan mijn lijstjes. Boodschappen, wanneer eten we wat. De spanning steeg. Heel raar. Die hormoonpillen laten de hormonen- als die er nog zijn- alle kanten op vliegen. In mijn hoofd. 😪. 

 

Neem daarbij volle winkels, drukte op wegen, drukte in de parkeergarage....pufpuf. wat een gekte weer met die kerst. Alsof de hongerwinter weer is genaderd. "Is er genoeg in huis?". Tuurlijk, behalve nog een paar dingetjes. 

Dan is het kerstavond en gaan wij gezellig gourmetten op de teppanyaki. Heerlijk aan de grote tafel die mooi is aangekleed. Op kerstochtend hebben we een gezellig ontbijt, met lekkere broodjes, fruitsap, spijsbrood, eitje...hmm. langzaamaan komt het besef, dat het echt kerst is. Mijn eerst kerst als chemo-mus. Mijn eerste kerst met maar 1 echte borst en 1 neppie. Ik voel wat nats opkomen in mijn ogen. Wat een jaar was dit!! 

Groetjes Annette 

De chemo-mus 🐦