De chemomus stapt het nieuwe jaar in.

Hoe ik de borstkanker ga overleven met...

Een nieuw jaar met bijzondere ontmoetingen.

De chemo-mus heeft de oud en nieuw goed doorstaan. Rond half 11 lag ik al bijna te slapen. Mijn maag deed raar, missselijke neigingen. Nu niet gaan slapen, chemo-mus...nog even volhouden. Het was best heftig hier met vuurwerk. Volgens de klok was het rond half 4 stil. Hondje was best braaf geweest voor 12.00 uur met zijn anti-stress mondspuitje. Echter na 14.00 werd het hem teveel en veranderde in een trilhondje. Er was geen land meer mee te bezeilen. Ook de harde knallen hier in de straat hielden aan. Hubbie is toen maar met hondje naar beneden gegaan, lekker op de bank. Hondje vond dit een goed plan. Ik denk dat ze rond 4 uur weer teruggekomen zijn. In de ochtend- of eigenlijk inmiddels middag-  trof ik ze gewoon weer aan. Boven. Hondje was dolblij dat de knallen er niet meer waren. Wist hij veel dat ze smiddags nog even doorgingen, met de knalletjes die over waren.  

Dinsdag 2 januari was een rustig dagje. Hondje weer dolblij dat we weer konden wandelen zonder herrie. Woensdag 3 januari ging ik twee uurtjes naar mijn werk. De boekwinkel. Het was rustig dus tijd om alles weer netjes te krijgen op de boekentafels. Hier en daar wat bijvullen of omwisselen en mensen helpen aan de kassa. Een wat oudere dame ging nog even bij de portemonnees kijken. Die mooie van leer. Is goed hoor, zei ik. Na een tijdje ging ik er even bij staan. Ze zat inmiddels op de rollator, met een aantal portefeuilles in haar handen. Ik zei nog: wat stoer dat u zo een mooie portefeuille gaat aanschaffen. Nou, zei ze, dat is toch niet aan leeftijd gebonden. Nee, zei ik, maar veel ouderen kiezen dat niet. Terwijl het echt prachtig is., qua materiaal. Chocoladebruin, echt leer, hoe cool is dat. We begonnen een gesprek, de dame bleek 92 jaar te zijn en vertelde anekdote na anekdote, om telkens weer te vragen of ik wel tijd had. Ja hoor. Zo fijn om even met je te praten, zei ze. Nadat er best wat tijd was verstreken kwamen we terug op de portemonnee;  ze koos een mooi exemplaar en ik hielp haar verder aan de kassa. Inmiddels was hubbie ook gearriveerd, was de tijd over de twaalf uur gekomen en gingen we huiswaarts. 

Het was een bijzonder gesprek met een bijzondere dame. Hoe cool is dat!

Groetjes Annette 

De chemo-mus