Birdy's Way of Life

Hoe ik de borstkanker ga overleven... Schrijver Nino Haratischwili: ‘Soms hebben we behoefte aan pijn, dan moet je de vinger in de wond steken.   Vandaag was een beetje sipjes. Dat hoort er ook bij. Weinig honger, weinig dorst, moe en een beetje hangerig. Er was wel inspiratie om iets te ondernemen, maar waar moest ik beginnen? Nieuwe tegels of content bedenken/ontwerpen voor instagram, of zal ik een stukje lezen; er liggen nu 3 aangebroken boeken. Niks van dit alles kon mij op dat moment bekoren. Dus werd het de Formule 1 kijken, want die stond ook aan. 🤣🤣. Er speelt zich ook veel af in mijn hoofd. Hersenspinsels, gedachten, over het traject, het ziekenhuis, de operatie, ed. Er is niets concreets om over te piekeren, eigenlijk. Ik kreeg een mooie jurk van manlief, ik keek zojuist B&B vol liefde en meestal schijnt de zon. Dat dus.  Wat zat ik vandaag te piepen dan? Groetjes Annette  De chemo-mus 🐦

Hoe ik de borstkanker ga overleven...een terugblik op de week.  Soms kan een week opeens vol zitten met spinnenwebben, die je niet ziet aankomen.  Zoals ik al eerder vertelde, was de 5e chemo niet zo goed gevallen. Donderdag-middag de 17e was niet de beste van de maand. Deze week was ik ook wat stil, na het lezen van de berichten van lotgenoten. En zelfs van een overlijden. Natuurlijk moet ik dat niet allemaal lezen, maar het floept wel voorbij op mijn fb tijdlijn. En je kan alles wel wegstoppen, maar dat is niet handig.  Toen wat grieperig, met de climax op zondagmiddag. De koorts klom maar omhoog en na het bellen met het ziekenhuis, wilde de oncoloog mij toch graag even naar het ziekenhuis laten gaan. Dus daar zaten wij weer op de SEH. Eenmaal terug kon je mij opvegen. Gelukkig hoefde ik niet te blijven maar zo een middag maakt toch indruk. Al zijn de artsen en verpleegkundigen, al dan niet nog in opleiding, erg vriendelijk en behulpzaam.  Maandag was dus ook geen ...

Hoe ik de borstkanker ga overleven... Wat een rij met plaatjes, want dit is de zesde chemo van serie 2. Let's go! Het was best nog even spannend deze week, gezien ik een soort van flinke verkoudheid heb opgelopen en daarom weer op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis terecht kwam. De koorts liep op naar bijna 40 graden toen wij daar aankwamen. Arme ik. Mijn lichaam kreeg die koorts maar niet naar beneden. Dus dan maar met een beetje hulp. Gelukkig kreeg ook ik dit keer koffie, wat mij goed deed.  Maandagochtend had ik nog contact met het ziekenhuis en ook woensdagochtend rinkelde de telefoon om door te nemen wat de vervolgstap zou zijn. Gelukkig was ik koortsvrij en genoeg opgeknapt voor chemo nummer 6. Donderdag om half twee werd ik verwacht. Manlief gaat altijd mee en we waren gelukkig weer ruim op tijd. We hebben altijd leuk contact met de verpleegkundigen daar, wat heel handig is, want ze wisten mijn naam nog. Carola riep mee mee te komen, zij had mij eerder al aan de telefo...

Hoe ik de borstkanker ga overleven... Mogelijk was het een virus, maar ik voelde mij hondsberoerd. Zondagnacht was naar. Badend in het zweet en mijn lichaam leek wel een kokend ei. Toch maar even checken. De thermometer gaf 38,07 aan.  Dit bleef zo tot de namiddag, toen ging hij weer omhoog. Tja, dus toch maar even ruggenspraak houden met het ziekenhuis. Mijn oncoloog had dienst, en wilde toch dat ik langs kwam op de SEH. Dus daar gingen wij. Ik liep te zweven & te zweten. Maar goed. 😪. Bij de receptie kreeg ik een papieren armbandje, met mijn gegevens er op. Zo kon ik niet verdwalen daar. 🤣. Niet lang daarna mocht ik mee met een aardige jonge dame. Zij stelde allerlei vragen, deed een infuus inprikken. Koorts opmeten, die was inmiddels 39,67. Ze nam bloed af, checkte mijn hartslag, bloeddruk, ed. Al die vragen en ziekenhuisluchtjes...ik werd draaierig. "Gaat het?". -nee.  Ik mocht gaan liggen, maar dat ging niet goed,  het werd erger en ik moest overgeven. Hoe gena...

Hoe ik de borstkanker ga overleven... Na de zon komt er soms onweer ** foto gemaakt in het ziekenhuis, van het grijzemuizenweer. De vijfde chemo van de tweede serie viel verkeerd. Het was weer een positieve donderdag, bij de chemo. Dat is een rare zin, maar klopt wel. Al is chemo natuurlijk niet echt funny te noemen. We werden geroepen door de zwangere zuster. "He, je bent er nog!". Jaha, zei ze mijn laatste dag. Voor de zwangerschapsverlof. Na het infuus inbrengen, begon het apparaat weer te piepen. En te piepen. Jaja, mijn arm zat gedraaid, met het infuus. Ok. Al snel na het eerste anti-allergeen werd ik al slaperig, maar daar had ik geen trek in. Dus nam ik chocolade en kreeg ik appelsap. Het voelde als een soort van gevecht tegen de slaap en het rare gevoel in mijn lijf. Na de chemo gingen we huiswaarts en ik voelde mij niet zo goed. Eenmaal thuis werd dit steeds erger. Nu hadden de huisgenoten al een week keelpijn en een beetje grieperig gevoel. Terwijl ik niks daarvan m...

Hoe ik de borstkanker ga overleven.... Vandaag was weer een mooi dagje.  Tringgg, de wekker ging al vroeg af. Doggie uitlaten, eten, opsmukken....en iemand die erg hoest en proest. Jawel kiddo heeft manlief asngestoken en nu voelt man zich niet echt lekker. Slecht geslapen ook. He, jak. Ik weet hoe je je dan voelt. Gewoon bleh.  Afijn, rond half 9 de deur uit, hondje gaat huisje-passen. Hij begrijpt het blijkbaar, want hij blijft gewoon heel " nice" op zijn bips zitten. Wel zet ik de tv op 24 kitchen, dat vind hij leuk. Die woef. Nou, doei! Gelukkig waren we op tijd want de zaal, met wachtenden voor bloedprikken, zat echt bomvol. Gelukkig heb ik dan voorrang. Eerst kwam ik nog een make-up-chemomaatje tegen. Uit de whatsApp-groep.  Heerlijk en zo gezellig om even onder "members-only" te zijn. Ik noem er even Truus, en Truus is 10 jaar ouder dan ik. En heerlijk direct. Zo fijn. Dat momentje.  Na ongeveer een uur wachten werden wij verwacht op de 1e etage, bij oncologi...

Hoe ik de borstkanker ga overleven....met kletspraatjes. Niet schrikken, want ik ben erg direct! Wat mij opvalt nu ik ziek ben, is het feit dat je nu soms mensen spreekt die mogelijk eerder alleen 'hoi' of  'dag' zeiden en /of zwaaiden. Het is logisch natuurlijk, als mensen horen dat ik nu ziek ben. Of het nu honden-mensen zijn die je vaak tegenkomt of vage kennissen van ooit. Zij doen hun best met interesse tonen en dat is lief. De reactie die volgt is divers.  Vaak komt er zoiets van: "oh joh, wat erg. Waar zit het? - echt erg. Ja, mijn vader/ moeder/ oma/ buurvrouw van mijn opa/ tante Jopie/ kennis van de camping heeft het ook. Joh, ja. Erg he. Chemo valt niet mee he. ( nee, dat is zeker). Maar eh, die tante Jopie/ buurvrouw van 3 hoog achter/ konijn van ome Koos, nou die dus, die heeft dr haar nog. Had jij geen coldcap dan? (nee, helaas.). Oh, ok. Nou, ik moest onlangs ook nog naar het ziekenhuis voor X/Xx/ en nog meer ellende. Viel mee hoor, die operatie.. Heb...

Hoe ik mijn borstkanker ga overleven... Er staat weer een nieuwe week voor de deur. Een volle week, welteverstaan. Dinsdag eerst bloedcontrole en naar de oncoloog die terug is van haar reis naar Namibië. Dat moet een superfijne vakantie zijn geweest. Onze vakantieweek in september komt er ook weer snel aan. Joehoe! Dan zal mr chemokuur een weekje moeten wachten.   Met de chemo-maatjes van het make-up-workshop-groepje gaat het goed. We hebben een WhatsApp groepje en zitten bijna allemaal in dezelfde fase in het traject. De meeste hebben de zware AC- kuren gehad en nu krijgen we Paclitaxil. Van de week was het weer gezellig bij de dagopname. De zuster met de bolle buik hoeft nog maar 1 dag te werken, voor de zwangerschapsverlof in gaat. Bij de vraag -wat krijg je- fluisterde ze dat het dit keer een meisje wordt. Maar ik mocht het niet aan haar collega's vertellen. Hoe leuk. Links van mij zat een dame van ongeveer 35 jaar gezellig te haken. Ze keek redelijk vrolijk. Met verbazing...

 Hoe ik de borstkanker ga overleven... Al zeggen er honderd mensen dat het goed komt, toch blijft er die twijfel. Het gaat goed echt hoor. Ook het weer zit lekker mee. (Sorry mensen!). Ik heb liever dat tussenweer, dan die enorme hitte. Zoonlief zit nu in het buitenland met zijn vrienden. Heerlijk te genieten. Met weemoed denk ik aan onze kampeer-periode. Lekker op de camping, relaxen in de natuur. Soms mis ik dat best. Zoals ik al eerder opmerkte  zou ik voor 1 dagje gewoon weer mijzelf willen zijn. Met mijn eigen haar. Natuurlijk met een leuke coupe. Gewoon voor 1 dag. Maar ja, wat is normaal? Je mag best wel wat met chemo, maar je moet ook best oppassen. Toch is er dat kleine stemmetje, die zegt: "wat als het terugkomt?'. Natuurlijk moet ik daar niet mee bezig zijn, maar dat chemobrein gaat soms alle kanten op. Een ander moment is het gewoon " leeg" daarboven. Ook lekker hoor. Lekker niks. Maar is niet echt handig. Ik moet oppassen voor mijn vingers. Met schrijven...

Hoe ik mijn borstkanker ga overleven.   Soms kan "spannend" nog een tandje erger he!  Ja, dat het spannend is staat buiten kijf. Nu met deze 2e soort chemo is het wekelijks een chemo-infuus. Met daarbij om de twee weken een bloedonderzoek. Na dit bloedonderzoek volgt na 1 uur de uitslag. De leverwaarde moet onder de 120 zijn. Dinsdag was dit veel hoger, maar ik had ook paracetamol inge-nomen. Dus nu op donderdagochtend nam ik alleen een glas sap. Verder niks. Op goed geluk gingen we donderdag-ochtend op pad. Naar het ziekenhuis. Voor een nieuwe bloedafname. Op diezelfde dag ging zoonlief op vliegvakantie. Eea zoemde een beetje door elkaar. "Heb je alles goed ingepakt?". Vroegen wij. Jaha!! Ik ben al 22 mam. Okay. Dat klopt. Intussen regende het ook nog pijpenstelen. Echt he, het stroomde gewoon naar beneden. Hondje zag dit al gebeuren en stak zijn kopje naar buiten. Keek eens van links naar rechts, liep naar de hoek en deed een plasje keerde snel om en rende - aange...

Hoe ik de borstkanker ga overleven...  Dinsdag was weer prikdag. Bloedonderzoek voor de chemo van vandaag. Dat prikken dient een uur plaats te vinden voor het gesprek met de arts of case-manager. Deze week is dat de case-manager. Het gesprek stond gepland op 15.20 uur, stond er mijn planning die ik kreeg van de poli. Meestal log ik nog even in op " Mijn Renier". Daar was nu geen reden toe.  Dacht ik. Na het bloedprikken gingen wij naar de afdeling oncologie. Bij het inchecken met de patientenpas, zegt het apparaat " u bent te laat". Ehh, wat? Blijkbaar had de assistente de afspraak verzet en had ik hier geen seintje van gekregen. 🤔🤔. Afijn, wij mochten direct doorlopen naar Kees. De uitslag van het bloed was nog niet compleet. Dat was nog even wachten. Uiteindelijk bleek het in orde te zijn. Maar... ze zou het nog wel even checken bij de arts. Thuis aangekomen, ging de telefoon en was de lever waarde toch te hoog. Er volgde een nieuw plan. Donderdag ochtend opnieu...

Hoe ik mijn borstkanker ga overleven...met soms angst  Soms denk ik wel eens "houd ik mijzelf niet voor de gek met al dat 🌹positief🌹 denken?".  Let wel: met mij gaat het goed. Serieus he. Maar als ik soms in de spiegel kijk zie ik een oude kip, met rimpels, wallen en weinig wenkbrauwen. Snik en ook jak. De vermoeidheid slaat dan toe. We zijn nu op de helft van de chemo's. Dus wat zeur ik nu eigenlijk? Dat zal ik even uitleggen. Steeds vaker lees ik in de facebook borstkanker lotgenotengroep, dat men daar jaren later na de behandelingen uitzaaiingen krijgt. Met name door lobulair borstkanker. Hormoongevoelig. Dat maakt mij gewoon verdrietig. Ik ben bezig met beter worden, net als anderen. Een ander groepje meldt zich weer in de borstkankergroep, vanwege het terugkomen van kwaadaardige tumoren. Al dan niet in andere organen. Hoe weet ik dat ik dat niet ga krijgen?  🤔. Tja, dat is een goede vraag  het antwoord weet niemand. Een ander issue was, dat een behandelde pat...